Αρχείο για Δεκέμβριος, 2008

Δεύτερη μέρα

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 31, 2008 by mathitikiprotovoulia

Η βλασφήμια έγινε η υφάντρα του λόγου μας και εμείς του λόγου μας, ντουγρού στο δρόμο μας. Και αν η ζωή πριν απ’ το τέρμα μας αφήσει, κάποια μάνα στη φωτιά θα μας ξαναγεννήσει.

Δεύτερη μέρα λοιπόν. Δεύτερη βδομάδα. Τρίτη βδομάδα, και τέταρτη βδομάδα μετά συνεχίζουμε. Παλεύουμε. Αγωνιζόμαστε. Κρυφτείτε στα ωραία σας άσκημα χρόνια που αλλάζουν και σας διασκεδάζουν με ψευτο-παιχνιδάκια, βόλτες στα ξενυχτάδικα, ποτά, φωτογραφιούλες για το facebook και χαριτωμενιές. Κρυφτείτε ρε! Κρυφτείτε! Και περιμέντε τον Άι Βασίλη σας να σας φέρει τα παιχνιδιάρικα δωράκια σας. Μα δε καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά είναι ψεύτικα? Θα πέσουν κατευθείαν με ένα απαλό βοριάδι. Και εμείς; Ναι, οι τρελοί, οι αναρχικοί, οι παράξενοι, οι αδιάφοροι, οι βλάσφημοι, οι ασυμβίβαστοι και όλα τα άλλα δεινά που μας ονομάζετε, τραβηχτήμε στην άκρη να μη σας ενοχλήσουμε απ’ τη γιορτή στον τόπο σας αυτό. Μα προσέχτε! Είναι μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες αυτές που ζούμε. Τα δέντρα σας θα καούνε. Και θα πέσουν. Όπως ακριβώς και η Βαβυλώνα σας. Η σπίθα έχει ανάψει. Το φυτίλι καίει. Ο δρόμος μπορεί να είναι μακρύς ή κοντός. Μεγάλος ή μικρός. Χρονοβόρος και κοπιαστικός ή γρήγορος και ευκολοκάμωτος. Μα το σίγουρο είναι πως η σπίθα θα φτάσει στο μπαρούτι. Το φυτίλι αυτό δε κόβεται. Είναι φτιαμένο από θέληση, ελπίδα, αγάπη, αξιοπρέπεια, σεβασμό, πείσμα, αλληλεγύη και οργή. Είναι φτιαμένο και από πίστη. Και η πίστη δε κόβεται. Δε μπορείτε, ούτε γίνεται να το κόψετε!

Άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά, έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά μας αγαπούν και μας τελειώνουν.

Γράφουμε έτσι γιατί εκφραζόμαστε με αυτά τα κείμενα. Είμαστε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι.  Δε υπαγόμαστε πουθενά ούτε ανήκουμε κάπου. Είμαστε άνθρωποι. Τα κειμενά μας φωτιά στις ασχήμιες σας.

Advertisements

Σειρά έχουμε οι βλάσφημοι

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 30, 2008 by mathitikiprotovoulia

Μισόγελα παντού κι η ξεφτίλα χωρίς αναπαμό.
Oι ίδιοι που φωνάζουν, οι ίδιοι βγάζουν το σκασμό.
Σαματερά ξεφτίδια σάς χρωστάμε ένα ευχαριστώ·
ξεπουληθήκατε όλοι μα όλοι, εκατό τοις εκατό.
Κι έτσι κάποια όμορφα και κάποια αγίνωτα,
τα βρήκαμε εμείς απείραχτα, ξεκλείδωτα
κι αμέσως γίναμε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή,
σύντομα κρυφά μονοπάτια και δρόμοι κοντινοί,
μικρές βλάστημες φωνές στων φιλάρεσκων την ησυχία.
Είμαστε εδώ ακόμα ζωντανοί – τι ειρωνεία.
Απέτυχε η προπαγάνδα σας και τα ψευτοφτιαξίματα,
σκάβατε λάκκους γι’ άλλους, μα το όνομα σας θα μπει στα μνήματα
και φταίτε όλοι κουφάλες, φταίτε όλοι,
κι ο πολιτισμός σας μια γυάλα με φορμόλη.
Φθαρμένα ταριχευμένα ανθρωπάκια αφορίστε μας,
όλους εμάς τους ασυγχώρητους επικηρύξτε μας.
Έξω υπάρχουν ακόμα λίγοι κυνηγοί, ζωσμένοι μ’ ασκήμιες.
Ίσως προλάβετε απ’ το στόμα μας τις πιο μεγάλες βλαφτήμιες.
Απόψε δίπλα σας άναψε το φυτίλι
– γλεντήστε το· άλλο λίγο μένει, αγαπητοί μου φίλοι.

Λευτεριά στις φιμωμένες φωνές που μάχονται τις ασκήμιες.
Φωτιά – απ’ του λαιμού μας τις χορδές οι πιο μεγάλες βλαστήμιες.
Λευτεριά, τώρα σε γεύονται οι αποκλεισμένοι, οι προδομένοι κι οι άσημοι.
Φωτιά στη γενιά του μπλα – μπλα, τώρα σειρά έχουν οι βλάσφημοι.

—-
Το ξεθάψαμε και μας εκφράζει απόλυτα. ‘Εστω και αν είναι copy-paste απ’ τους Active Member.

Κουράγιο βλάσφημα αδέρφια… Θα ξημερώσει…

Θα ξημερώσει…

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 28, 2008 by mathitikiprotovoulia

Τι και αν χαθήκαν οι αγώνες μας από το ονειροκούτι σας, τι και αν μείνατε στα λόγια ότι είμαστε ‘η νέα γενιά’ και ‘μακάρι να πετύχουμε’ και άλλες τέτοιες κοινοτοπιές, χρονοαγορέματα και μαστορέματα με κλισέ εκφράσεις, τι και αν δε γράψαμε συχνά σε αυτό το blog μας αυτή τη περίοδο -την ψεύτικη περιόδο χαράς, ευμάρειας, αγάπης, φιλίας και άλλων λέξεων που τείνουν να εκλείψουν όχι μόνο σα λέξεις αλλά και σα έννοιες στη Βαβυλώνα που ζούμε, τι και αν όλα αυτά και άλλα τόσα θεριά που γίνονται, εμείς εδώ ρε. ΕΔΩ.

Γιατί όπως φαίνεται ήδη ξεχαστήκατε, (από τη πρώτη βδομάδα δηλαδή να λέμε) και βολευτήκατε. Μα τώρα είδαμε πως κουρνιάσατε πιο βαθιά στη χάση σας. Σε μια χάση που ζέχνει από βρώμα. Στην αηδία σας εμείς δε θα χωθούμε πάντως. Το ‘παμε. Όσοι λακήσουν, λάκησαν δε θα τους παρακαλάμε εμείς μέρες για να χαρούμε, τουλάχιστον ας το κάνουν μια ώρα αρχίτερα. Γιατί μέσα σε όλα χάνεται -εάν δεν έχει χαθεί ήδη- η αξιοπρέπειά σας.

Μέχρι να τα ξαναπούμε, πιο σύντομα αυτή τη φορά -είμαστε σίγουροι γι’ αυτό- να αντέχετε ρε. Να μη μένετε όμως μόνο στα λόγια. Πράξτε και δε θα χαθείτε.

Γι’ αυτό, θα δείτε ότι θα ξημερώσει. Αργά η γρήγορα αυτό θα εξαρτηθεί από μας. Και σαν ξημερώσει…

Κάλεσμα για ένα μεγάλο αγωνιστικό και συντροφικό Blogroll

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 19, 2008 by mathitikiprotovoulia

Σύντροφοι,

αυτού, των μελλοντικών και των προηγούμενων αγώνων μας,

επειδή είμαστε καινούργιοι στον χώρο αυτό των blogs και της blog-ό-σφαιρας σας καλούμε αν θέλετε να βοηθήσετε να φτιάξουμε ένα πολύ όμορφο, αγωνιστικό, radicalistic και μεγάλο συντροφικό blogroll με blogs με σχετική θεματολογία. Έχουμε μιλήσει με ελάχιστους άλλους bloggers γι’ αυτό και δεν ξέρουμε και πολλούς από σας οπότε το βλέπουμε και σαν μια ωραία ευκαιρία να γνωριστούμε και να αντάλλαξουμε απόψεις και να συζητήσουμε. Έτσι θα θέλαμε αν δεν σαν είναι κόπος να μας στέλνετε στο mail μας (ma8itikiprotovoulia@gmail.com) blogs που θα ήταν καλό να μπουν στο blogroll που θέλουμε να ετοιμάσουμε. Ή έστω και με comments. Γενικά θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε ώστε να γνωρίσουμε όσο το δυνατών περισσότερα άλλα συντροφικά αγωνιστικά blogs.

Ευχαριστούμε.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Μαθητική Πρωτοβουλία
https://mathitikiprotovoulia.wordpress.com

Υ.Γ.: Πρωοθήστε ελεύθερα αυτό το κείμενο, αναδημοσιεύστε το ώστε να μαθευτεί πιο εύκολα ο σύντροφος λαός. Ευχαριστούμε.

Μιάμιση βδομάδα μετά…

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 17, 2008 by mathitikiprotovoulia

Τι απογίνατε;
Για που λακήσατε;
Που κρυφτήκατε;
Τι απόγιναν οι πορείες σας; Οι διαδηλώσεις σας; Η οργή σας;
Το ‘καταδικαστέο’ γεγονός, ο ‘άτυχος χαμός’, ο ‘σοβαρός τραυματισμός’; Τι απέγιναν;
Ντρεπόσαστε να μιλήσετε; Να μιλήσετε για μια ακόμα ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ των μπάτσων;
Να τον πείτε ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ και όχι ‘ο άτυχος νεαρός’;
Κρύβεστε πίσω απ’ το δάχτυλό σας τελικά…
Βολευτήκατε πάλι, έγινε ο τζερτζελές τέσσερις μέρες και ξανακουρνιάσατε.
Τελικά μας φαίνεται ότι δεν μπορείτε να βγείτε από τον φονιά σας, -την καθημερινότητα, την βολεψάδα τη μικροκάμωτη ζωούλα σας.
Μα εμείς συνηθίσαμε. Κάθε μέρα πλέον δολοφονούμαστε.
Επειδή είμαστε νέοι, επειδή είμαστε αλλιώτικοι, επειδή είμαστε προοδευτικοί.
Επειδή η μπόχα σας -ναι, για σας τους κάλπικους μεγάλους μιλάμε-, βρώμισε αναπάντεχα.
Τα όνειρά μας όμως μένουν όρθιο πυρωμένο ατσάλι. Δεν χαμωσέρνονται.
Φυσάει κόντρα μα εμείς μόνο μπροστά κοιτάμε και περπατάμε.
Η μαγκιόρα φωτιά μας για αλλαγή δεν θα σβήσει, μόνο όποιος το βάρος δεν θα αντέξει θα λακέψει.
Στεκόμαστε όρθιοι, δεν πέσαμε, και αν πέσουμε θα ξανασηκωθούμε.
Ναι, μιάμιση βδομάδα μετά για σας όλα τέλειωσαν.
Ξεχαστήκατε και τη ντροπή φιλέψατε.
Δεν έχετε δικαίωμα για μας να μιλάτε, κοιτάχτε πρώτα την δικιά σας φτιάξη.
Επιστρέψτε στην οικονομική κρίση, στα μικρο-ρεπορτάζ, στα ψέματα που σας ποτίζουν.
Δεν αντέχετε το βαρός της δικιάς μας φτιάσης.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ αυτή θα περάσει στο αρχείο σας όπως γίνεται πάντα για τα επόμενα ρεπορτάζ με πλάνα αρχείων.
Και εμείς αυτό δεν το δεχόμαστε.
Γεια και να μη μας γράφετε. Αν και λίγο δύσκολο γιατί μέχρι τώρα μας γράφατε και συνηθίσατε.
Εσείς ξεχνάτε, εμείς θυμόμαστε.
Εσείς λακίζετε, εμείς μένουμε.
Εσείς βολεύεστε, εμείς παλεύουμε.
Και ας ανταμωθούμε στα όμορφα. Κουράγιο έχουμε.

Δημοκρατία με εκπτώσεις; Ελάτε να ψωνήσουμε όλοι!

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 15, 2008 by mathitikiprotovoulia

Για αυτό τώρα, όσο ποτέ άλλοτε που η εξουσία έδειξε το αληθινό πρόσωπο της, τώρα που η οργή για αυτό το αστυνομικό κράτος δικαίου ξεχείλισε, είναι η στιγμή που δεν χρειαζόμαστε πλέον κατευθυντήριες γραμμές. Τώρα που η αντίσταση δεν είναι πλέον ένα ιδεολογικό καθήκον, αλλά ένας αναπόφευκτος κοινωνικός μονόδρομος.

Για το φύλακα άγγελο μας

Posted in #griots with tags on Δεκέμβριος 13, 2008 by mathitikiprotovoulia

Σ’ έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη
όπου κρατούσα μικρόφωνο βρισκόσουν εκεί
με ένα τσιγάρο ή μ’ ένα ποτήρι στο χέρι
κάπου στο βάθος μακριά από τη σκηνή
σ’ είδα χειμώνα σ’ ένα χώρο ζεστό μικρό
και καλοκαίρι σε φευγάτο νησί
σ’ είδα σε γήπεδο σε κάποιο μακρινό χωριό
και στην Αθήνα σε μεγάλο μαγαζί.
Σ’ είδα κι αλλού με κόσμο πολύ στριμωγμένο
και σε μέρος που ήμασταν εμείς κι εμείς
σ’ είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο
και γούσταρα λόγω τιμής
σ’ έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις
να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια
σ’ έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις
τα ‘χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια.
Σ’ είδα να μου χτυπάς την πλάτη και να φεύγεις
να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις
σ’ έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ’ αποφεύγεις
στην αρχή μου φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις
με την πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί
σ’ είχαν περάσει για χαμένο ή ασφαλίτη
τώρα ξέρω το Low Bap όπου βρεθεί
έχει ένα φύλακα άγγελο αλήτη.
Ρε, δε με νοιάζει από που ‘ρθες σου λέω
κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί
στον ουρανό ν’ ανέβω και να τα λέω
πάω στοίχημα πως θα ‘σαι και εκεί

Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ’ έστειλε, τι θες
ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη,
εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές
σ’ ένα φύλακα άγγελο αλήτη.

Δε σ’ έχω πιάσει πάνω απ’ άλλους να θέλεις ν’ ακουστείς,
όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας
δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς
τότε κουλάρεις ξανά και στο τοίχο ακουμπάς
υποψιάζομαι περίπου ποιο τραγούδι γουστάρεις
και νιώθω πως ακούς πάντα τ’ «Ονειρολόγιο»,
ωραία, ακόμα ένας τρελός ταξιδιάρης
που είν’ η ζωή του ένα Low Bap δρομολόγιο.
Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή,
ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο
υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή,
ποιο θα τους διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο
υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι
θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη
μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι
και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει
Μου ‘παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα
τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε
τους είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα
κάποιος τους είπε πως ο αλήτης χάθηκε
εγώ όμως ξέρω την επόμενη φορά
όταν θα ψάξω από πάνω απ’ τη σκηνή
σε μια γωνιά, στη τελευταία τη σειρά
πάω στοίχημα ξανά πως θα ‘σαι εκεί

-Γραμμένο από τον BD Foxmoor για τον Πυροβάτη που μας έφυγε στις 6/5/200 και μας άφησε τη φωτιά πυρωμένη, το αφιερώνουμε με την σειρά μας στον Αλέξη που μας άφησε για τα ονειρά του, άδικα. Γι’ αυτό ας μην τον απογοητεύσουμε και ας ανταμωθούμε στα όμορφα.